kreeft en soep

Kreeg ik van de week een telefoontje van broerlief:

- "Ze zijn er weer!"

- "Wat?"

- "Kreeften bij appie. Voor 4,99 per stuk!"

Dat vond ik wel een goeie deal, dus ik vroeg hem er een paar voor me mee te nemen. Uiteindelijk heb ik er zeven meegekregen. Ik had vorig jaar ook zo´n Canadese hele kreeft gekocht. Afgezien van de onzin-teksten op het etiket ("vers ingevroren", en "het leven is genieten") was die gewoon goed. Alleen toen betaalde ik er twee keer zoveel voor...

Gisteren heb ik er meteen maar een ontdooid en daar een kreeftensoep gemaakt, die zelfs door C. - die gruwt bij het zien van een kreeft - als ´culinair´ wordt aangemerkt. Het recept heb ik bij elkaar gegrasduind uit verschillende bronnen en verder afgestemd op m´n eigen ervaring en hetgeen we in huis hadden. Gezien het grote succes en mijn slechte geheugen vond ik het verstandig om e.e.a. vast te leggen:

Eerst een roux gemaakt van 60 gram roomboter, 60 gram speltbloem en net zoveel melk om de dikte OK te krijgen. Achteraf bleek dat veel te veel roux, want uiteindelijk heb ik ongeveer de helft voor de soep gebruikt.

Vervolgens heb ik de kreeft gekookt volgens de methode van Nick Nairn (schotse tv-kok): 4 minuten koken in zout water en daarna het gas uitzetten en de kreeft nog 15 minuten in het water laten liggen.

Ondertussen heb ik twee uien, een prei en een wortel gesnipperd en aangefruit in wat olijfolie en ietsie roomboter. Daarna de kreeft schoongemaakt en al het vlees apart gezet. Alle schaaldelen en poten heb ik bij de uien, prei en wortel gedaan en meegebakken. Dit afgeblust met witte wijn en hier een klein blikje tomatenpuree doorheen geroerd. Dit mengsel een minuut of vijf laten doorkoken en daarna dit mengsel door een zeef gehaald en het vocht in een aparte pan laten lekken. Om zoveel mogelijk smaak uit de groenten en schaaldelen te halen, heb ik ze daarna nogmaals in de pan opgebakken, weer afgeblust en gezeefd. Dit vocht heb ik vervolgens door de roux geroerd en de soep daarna op smaak gebracht met versgemalen peper, Maldon zeezout, palmsuiker, dille en een heel klein beetje dragon. Als laatste het kreeftenvlees erdoor en ... klaar. Thanks 10us!

Goed voornemen...

Twee jaar geleden had ik het voornemen: regelmatig schrijven op dit weblog over van alles en nog wat, als het maar gaat over eten en het zelf maken of zoeken daarvan. Daar is hopeloos de klad in gekomen, want sinds augustus heb ik hier niets meer van me laten horen. Gelukkig is het nu weer de tijd van de goede voornemens en ik pak de draad gewoon weer op.

De afgelopen dagen hebben we in het oosten van het land gelogeerd: daar hebben we een heerlijke tijd gehad en ondanks het letterlijke en figuurlijke baggerweer hebben we vaak in de bossen kunnen wandelen. In Noorwegen zeggen ze dan: "Slecht weer bestaat niet, alleen slechte kleding", en ik geef direct maar toe dat wij vooral goed-weer-wandelaars zijn...

Ik vond het altijd al fijn om in de bossen te zijn en sinds ik ook interesse heb in de ´eetbare´ natuur is het plezier alleen maar toegenomen. Jammer dat we nu in het jaargetijde zitten waarin het - wat dat betreft - slecht kersen eten is, maar ik had mijn paddenstoelen- en plantengidsen evengoed in de rugzak. Door de relatief hoge temperaturen hebben we nog aardig wat paddenstoelen kunnen spotten, zoals de exemplaren op deze foto: het zijn ´gewone fluweelpootjes´ die groeien op dood hout. Dit zijn de enige paddenstoelen waarvan ik (met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid) heb kunnen vaststellen dat ze eetbaar zijn. Volgens de gids worden ze ´door liefhebbers hoog geschat´, maar ik heb geen idee hoe ze smaken, want ik heb ze gewoon laten hangen: toch een beetje bang om net die ene giftige dubbelganger te treffen... 

Hiernaast nog een foto van een andere prachtige paddenstoel die ik niet in m´n gids kon vinden. Ook deze groeit op een boom: een mooi geplooid, oranje exemplaar dat nog het meest lijkt op de ´grote sponszwam´, maar er toch echt anders uitziet. Ik ben erg benieuwd wat het is en zal het eens vragen op de website van de Nederlandse Mycologische Vereniging...

Goed, dan ga ik nu ophouden met zwammen, maar niet zonder te vermelden dat ik niet de enige ben met goede voornemens: L. zei na een van onze wandelingen: "Leuk hoor, die bossen! Niet vergeten om hier vaker te komen..."

de tomaat is vol!

Ik had dit weekend wat tijd over en wilde nog eens een artikel gaan schrijven over tomaten. En dan vooral over welke tomatenrassen overleven en welke niet. Ik las er laatst een goed artikel over op foodlog.nl: het gaat over de smaak van tomaten vs. het uiterlijk. En dat het uiterlijk altijd zo belangrijk was dat telers vooral hebben toegewerkt naar de perfect ronde, egaal kleurende, knalrode tomaat (nog afgezien van hoge opbrengst en ziekteresistentie natuurlijk). Maar het gen dat een gelijkmatige rijping regelt, zorgt er nou juist voor zorgt dat de smaak zich niet geweldig ontwikkelt. Ik was er zelf ook al achter gekomen dat de mooie, rode tomaten van mijn snel groeiende en zeer ´makkelijke´ plant, de Moneymaker, qua smaak niet tot de beste behoort. Het relatief goede nieuws is overigens dat men tegenwoordig veel beter begrijpt welke genen de kleur en smaak beïnvloeden, en er zouden al proefrassen zijn die het beste van beide combineren.
Hoe het ook zij, ik ben van plan om volgend jaar alleen nog maar de oude, meest onooglijke en ´moeilijke´ tomatenrassen te gaan kweken. Want wij hoeven geen rekening te houden met sorteermachines, of de wensen van de klant. Ons gaat het alleen maar om de smaak!
Enfin, het idee was dat ik hierover dan een uitgebreid en interessant artikel zou gaan schrijven, en ik had ook bedacht dat ik - om het thema wat te illustreren - nog even een foto van onze peervormige Tasty Toms zou gaan bewerken. Daar is uiteindelijk zoveel tijd in gaan zitten, dat het artikel er een beetje bij is ingeschoten.

een droom van een kas

Liepen we van de week bij de Intratuin, zagen we weer zo´n mooie Classic houten kweekkas staan. Zo eentje waarbij je kunt wegdromen en je moeiteloos kunt voorstellen hoe die in je eigen tuin zou staan. Enne ... in ons geval is dat sowieso erg eenvoudig, want hij stáát sinds ruim een jaar daadwerkelijk in onze tuin!

Wat je op deze fotomontage wel goed ziet, is dat die van ons z´n mooie roodbruine kleur van het cederhout inmiddels wat begint te verliezen. Dat was voorzien maar een beetje jammer is het wel. Het alternatief zou zijn geweest: elk jaar schuren en beitsen of oliën. Maar da´s eigenlijk onzin, want cederhout bevat natuurlijke resistentie tegen schimmels en bacteriën, waardoor het onbehandeld zeker wel 25 jaar moet meegaan. Hoe natuurlijker hoe beter...

Ik moet overigens nog wel even benadrukken dat die twee rare dameslaarsjes dus niet bij onze tuinkas horen, maar bij het showmodel in de Intratuin. Jammer dat ze er stonden, want het suggereert toch een beetje dat zo´n kas het domein zou zijn van de vrouw des huizes. En dat is in de meeste gevallen juist niet het geval. En daarnaast zou je kunnen denken dat het daarbinnen erg modderig is, wat - tenzij je echt iets verkeerd doet - ook onwaarschijnlijk is. Dus: even wegdenken die laarsjes en dan is het best een mooi plaatje.

Kamille

Zwaar irritant natuurlijk, als je - voor een goed gesprek - samen met een vriend een stuk gaat wandelen en dat hij dan steeds naar de grond duikt om een of ander bloemetje of kruid te bestuderen en fotograferen. Voor de duidelijkheid; die ´vriend´ dat ben ik zelf. Gelukkig heeft A., met wie ik de avondwandeling door de weilanden maak, daar totaal geen probleem mee. Al was het maar omdat ik zelf ook vrij vergevingsgezind ben, zodra hij een of ander zakelijk telefoontje krijgt...

Ik wil maar zeggen dat mijn fascinatie voor eetbare en geneeskrachige planten duurzaam blijkt. Zo zag ik tijdens deze wandeling langs een weiland ´echte kamille´ staan, die volgens mijn plantengids ´vrij algemeen´ voorkomt, maar ondertussen wel steeds zeldzamer wordt. Het schijnt dat - in tegenstelling tot veel andere in de volksgeneeskunde gebruikte planten -  de antibacteriële werking van kamille experimenteel is aangetoond. Het werkt bij maagzweren, mond- en keelholte ontstekingen, indigestie, nekpijn, etc, etc. Bijna jammer dat ik op het moment nergens last van heb, nu ik dit natuurlijke medicijn heb kunnen spotten! Alhoewel, ik lees nu dat kamille ook met succes wordt toegepast bij aambeien, dus prijs ik mij gelukkig dat ik op het moment vrij ben van lichamelijke klachten...

Hot Rod

Sommige dingen zijn zo overtuigend fout dat ze weer leuk worden. Zo ook deze gasgestookte V8 Hot Rod Grill BBQ, die we vandaag op de afdeling ´buiten koken´ bij onze Intratuin zagen. Kijk die uitlaten dan, dat serieuze luchtfilter en zelfs de bougiekabels en verdeelkap ontbreken niet. Ik heb ´m even opengedaan, en ook dan merk je dat ´ie alleen voor echte mannen is: wat is dat ding zwáár! Zou hij ook zo´n diep ronkend V8-geluid maken, als je de temperatuur nog even opvoert, voordat je je Black Angus steak crackling maar bloody aan de vrinden van de motorclub serveert? 

Erg kostelijk, deze barbecue, totdat je de prijs ziet: € 899,-. Dan is ´ie toch ineens een stuk minder grappig...

tomaatwerk

Waar houdt inspiratie op en begint scheppingsdwang? Ik weet het niet, maar ik heb best vaak last van iets dat er op z´n minst tussenin zit. Zo ook vanochtend in de tuinkas; zie ik daar een kleine Sungold-tomaat hangen die me sterk doet denken aan een Jugendstil lamp, dan moet ik ook weten of er inderdaad iets van te maken valt... Dus gauw even Photoshoppen en - jawel hoor - hij staat prima in het trappenhuis van het Chateau de Val, dat wij afgelopen zomer hebben bezocht.

Zo, hebben we dat ook weer gehad; kunnen we nu verder met echt belangrijke zaken. Zoals het maken van een nieuwe geroosterde tomatensaus. Want de tomatenproductie is nu ineens toch flink op gang gekomen...